Opmerking: Dit artikel is met ondersteuning van AI naar het Nederlands vertaald om de toon en integriteit van het originele stuk zo goed mogelijk te behouden. Omdat dit nog steeds een experiment is om mijn werk lokaal toegankelijker te maken, hoor ik het graag als je vreemde formuleringen of taalgebruik tegenkomt.
Pride The Hague: Trots, herinnering en wat we voor elkaar opbouwen
Pride The Hague: Zaterdagochtend, terwijl we ons klaarmaakten om met vrienden mee te lopen in de Pride Walk, speldde ik de oude regenboog-vlag van het verzet op mijn trui.
Vrijwel meteen vroeg ik me af of ik hem eigenlijk nog wel moest dragen.
Mijn twijfel ging over de vraag of het nog passend was, nu de nieuwere LGBTQI+ vlag inclusiever is geworden. Ik was bang dat het misschien iemand zou kwetsen. En ik had geen behoefte om mezelf vol te hangen met allerlei pins. Als iemand die zich normaal niet speciaal kleedt voor zulke gelegenheden, wilde ik simpelweg aanwezig zijn, meedoen, en op een kleine manier respect tonen.
Toen ik het met mijn partner besprak, wees hij — heel typisch, droog en nuchter — meteen op iets anders.
“Ja, maar jij bent ook oud. Toen jij voor rechten vocht, was het nog niet inclusief zoals nu.”
Ik besloot maar geen aanstoot te nemen aan de plagende, maar ergens ook eerlijke opmerking dat ik oud ben. Maar tegelijk zette het me aan het denken over iets diepers.
Hoe eert een gemeenschap haar geschiedenis en blijft ze zich tegelijk verder ontwikkelen?
Er zat iets emotioneels in dat besef. Terwijl ik me afvroeg of een oud symbool nog wel acceptabel was, dacht ik tegelijk terug aan een tijd waarin het dragen van welk symbool dan ook risico met zich meebracht.
De badge staat voor mij minder symbool voor trots op wie ik vandaag ben, en meer voor de strijd om zichtbaar te mogen zijn. Het gevaar dat daarbij kwam kijken. De moed om jezelf te laten zien. De zoektocht naar verbondenheid.
En ergens voelde ik ook dat dit allang niet meer alleen over Pride gaat.
Het voelt inmiddels als een bredere maatschappelijke vraag.
Wat overleven mogelijk maakte
Afgelopen week kleurde de opening van het Nederlandse Pride-seizoen 2026 Den Haag opnieuw met kleur, cultuur en gemeenschap.
De afgelopen drie jaar wordt het evenement georganiseerd door een nieuwe, jongere generatie, die een eigen, inclusieve en verbonden Pride-week heeft opgebouwd. Anders dan wat de stad eerder kende.
Dit jaar begon niet vanuit woede of noodsituatie, maar vanuit zichtbaarheid, verbinding, gelijkwaardigheid, verhalen en gemeenschap.
En toch zag ik, onder alle liefde en viering, nog steeds kleine bordjes die waarschuwden voor de toenemende vijandigheid richting trans gemeenschappen.
Pride laat me elk jaar opnieuw stilstaan. Misschien nog meer nu ik ouder word. Het raakt me op manieren die ik moeilijk kan uitleggen.
Dit jaar was niet anders.
Pride The Hague: Geen mars, maar een wandeling
Toen de wandeling begon, werd deze aangevoerd door een enorme regenboogvlag die door verschillende mensen trots werd gedragen. Daarachter volgden grote ballonnen die samen het woord LOVE vormden.
Onze vriend bleef herhalen hoe lief en warm het evenement voelde.
De straten van de binnenstad stonden vol mensen. De vriendelijkheid. De rust. De vreugde. Geen overduidelijke commercialisering. Geen oorverdovende muziek. Geen spektakel.
Gewoon solidariteit. Gelach. Vriendschap tussen allerlei verschillende gemeenschappen onder dezelfde regenboog.
Iets wat me de laatste jaren steeds meer opvalt aan Pride, is hoe de sfeer verandert wanneer een gemeenschap verschuift van vechten om te overleven naar vechten voor zichtbaarheid, inclusie en verbondenheid.
Passend genoeg werd het geen mars genoemd, maar een wandeling.
En zo voelde het ook.
Tussen de bordjes over solidariteit, zichtbaarheid en eenheid viel vooral de aandacht voor transrechten op. Het herinnerde me eraan dat gevaar nooit volledig verdwijnt. Het werk om menselijke waardigheid te beschermen stopt nooit echt. Het verplaatst zich. Het verandert van taal. Het zoekt nieuwe doelwitten.
De opkomst van autoritaire politiek, angstretoriek en zondebokdenken zorgt ervoor dat trans gemeenschappen nu te maken krijgen met spanningen die de bredere LGBTQI+ gemeenschap in Nederland al decennia niet meer op deze schaal heeft gekend.
Deze aanvallen doen hun werk. Ze creëren fragmentatie.
Jongere generaties groeien op in een onzekere en onrechtvaardige tijd. Maar soms denk ik ook dat veel jonge mensen Pride eerst mogen ervaren als viering. En eerlijk gezegd: dat is precies waar eerdere generaties voor vochten.
En het gaf ergens rust om te beseffen dat de gemeenschap vandaag sterkere netwerken van solidariteit en steun heeft dan ooit tevoren.
Wij vochten om te overleven
Als tiener eind jaren tachtig en begin jaren negentig was de AIDS-crisis een angstaanjagende realiteit.
Ik verloor de eerste persoon die ik kende toen ik zestien of zeventien was.
Zelfs rouw voelde destijds gevaarlijk.
Het was een geheim dat ik jarenlang verborgen hield voor familie en vrienden uit angst voor associatie. AIDS werd gezien als een “homoziekte”. Later protesteerde ik voor onderzoek, overheidssteun en betere gezondheidszorg. Ik deed vrijwilligerswerk voor verschillende organisaties en fondsen.
Er was ook geweld. Moord. Soms zelfs door mensen die ons juist moesten beschermen. Tegelijkertijd voerden we nog steeds strijd tegen criminalisering. In één Australische staat kon homoseksualiteit toen nog leiden tot een gevangenisstraf van maximaal eenentwintig jaar — een van de zwaarste straffen ter wereld.
We vochten voor gelijke kansen. Voor huisvesting. Voor zorg. Om angst en stilte te doorbreken. Voor gemeenschap.
Veel van ons leefden voorzichtig en onzichtbaar. Zichtbaarheid kon gevolgen hebben. Geweld was echt. Steunnetwerken waren beperkt. Publieke solidariteit leek in niets op wat vandaag bestaat.
We liepen niet mee voor branding of zichtbaarheid alleen.
We vochten voor ons leven.
Voor overleving.
En geen van beide vormen van Pride is verkeerd. Een mars geboren uit urgentie, of een wandeling geboren uit zichtbaarheid en solidariteit. Maar ze dragen een totaal andere emotionele energie.
De marsen en protesten die ik me herinner droegen verdriet, woede, angst, urgentie en politieke noodzaak.
Pride vandaag kan ook ruimte bieden aan viering, vreugde, verbondenheid en bevestiging.
Dat is geen verlies.
Dat is juist waar overleven op hoopte.
Wat we voor elkaar opbouwen
Terwijl ik dit schrijf, denk ik na over wat de LGBTQI+ gemeenschap ons kan leren over veerkracht.
Wat me tijdens deze Pride het meest raakte, was niet alleen de viering zelf, maar het besef dat gemeenschappen niet vanzelf veerkrachtig worden.
Ze worden veerkrachtig omdat mensen leren voor elkaar te zorgen wanneer instituties, politiek, media, familie of samenleving dat niet doen.
Lang voordat woorden als “sociale cohesie” politieke modewoorden werden, bouwden LGBTQI+ gemeenschappen al gekozen families, ondersteuningsnetwerken, veilige ruimtes en systemen van zorg op — uit noodzaak.
Niet perfect natuurlijk. Niet zonder verdeeldheid of pijn.
Maar wel vanuit het besef dat overleven nooit iets individueels zou worden.
Pride herinnerde me er opnieuw aan dat vrede niet alleen draait om de afwezigheid van conflict, maar om relaties die sterk genoeg zijn om mensen verbonden te houden wanneer de wereld hen uit elkaar probeert te trekken. Iets waar ik verder over schreef in Building a Culture of Peace.
Misschien is dat ook wat deze tijd van ons allemaal vraagt. Niet alleen van degenen onder de regenboogvlag.
We leven in een periode van bewuste sociale fragmentatie. Van zondebokpolitiek. Van instituties die mensen teleurstellen op manieren die nieuw voelen, maar dat niet zijn.
En er zijn gemeenschappen die dat allemaal al eerder hebben meegemaakt.
Gemeenschappen die zorgsystemen opbouwden vanuit het niets omdat ze geen andere keuze hadden.
Gemeenschappen die kennis dragen waar de rest van de samenleving nu pas behoefte aan begint te krijgen.
De transbordjes die ik tijdens de wandeling zag, waren geen verstoring van het feest. Ze waren een herinnering dat het werk doorgaat — en dat de gemeenschap inmiddels weet hoe daarmee om te gaan.
Veerkracht wordt niet geërfd.
Het wordt geoefend, doorgegeven en telkens opnieuw opgebouwd wanneer een nieuwe groep naar de rand wordt geduwd.
Ik droeg mijn pin
Deze nieuwe generatie Pride voelde jong. Actueel. Zelfverzekerd. Principieel. Zelfbewust.
Het liet een gemeenschap zien die blijft groeien, zichzelf blijft bevragen, haar eigen tekortkomingen erkent, en toch blijft proberen om plekken van verbondenheid en solidariteit te bouwen in een steeds meer gefragmenteerde wereld.
En misschien is dat wel het stille bewijs dat iets gewerkt heeft.
Niet perfect. Niet volledig opgelost.
Maar genoeg.
Genoeg dat een jongere generatie Pride kan binnenlopen en eerst verbondenheid ervaart vóór de strijd.
Dat zeg ik niet uit naïviteit.
Het is waar eerdere generaties ooit naartoe marcheerden zonder te weten of ze het ooit zouden bereiken.
Toen de wandeling uiteindelijk terugkeerde naar het park, stond het podium vol muziek, dans en viering.
Ik droeg mijn pin.
Niet als correctie op deze versie van Pride.
Maar gewoon als een andere laag van hetzelfde verhaal.
Sommigen dragen het vooruit.
Sommigen dragen het terug.
En ergens in die overlap ontstaat wat gemeenschap werkelijk betekent.
FAQ's - The Hague Pride: De Oude Pin
Wat is Pride The Hague?
Pride The Hague is een jaarlijkse LGBTQI+ viering in Den Haag. Het evenement bestaat uit gemeenschapsactiviteiten, zichtbaarheidsacties, culturele programma’s en de Pride Walk door de stad.
Waarom is Pride belangrijk voor LGBTQI+ gemeenschappen?
ride begon als een protestbeweging tegen discriminatie, geweld en criminalisering van LGBTQI+ personen. Vandaag staat Pride ook voor zichtbaarheid, solidariteit, verbondenheid, gemeenschap en viering.
Waar staat de regenboogvlag voor?
De regenboogvlag staat historisch symbool voor LGBTQI+ zichtbaarheid, diversiteit en verzet. In de loop der tijd zijn nieuwe Pride-vlaggen ontstaan om bredere inclusiviteit binnen de LGBTQI+ gemeenschap zichtbaar te maken.
Waarom bespreekt dit artikel de AIDS-crisis?
De AIDS-crisis heeft generaties LGBTQI+ mensen diep geraakt in de jaren tachtig en negentig. De crisis beïnvloedde activisme, gemeenschapsorganisatie, publieke gezondheidszorg en het ontstaan van ondersteuningsnetwerken die nog steeds bijdragen aan de veerkracht van LGBTQI+ gemeenschappen vandaag.
Wat kan de samenleving leren van LGBTQI+ gemeenschappen over veerkracht?
LGBTQI+ gemeenschappen bouwen al decennialang gekozen families, onderlinge steunnetwerken en ruimtes van solidariteit op als reactie op uitsluiting en discriminatie. Deze ervaringen bieden belangrijke lessen over zorg voor elkaar, sociale cohesie en veerkracht in onzekere tijden.
Waarom worden transrechten genoemd in deze reflectie?
Het artikel reflecteert op hoe vijandigheid en zondebokdenken zich door de tijd heen vaak richten op verschillende minderheidsgroepen. Tijdens Pride The Hague maakten borden ter ondersteuning van transrechten duidelijk dat het beschermen van menselijke waardigheid, veiligheid en inclusie nog altijd noodzakelijk blijft.
Add comment